Comme l’amour

Twee paar glimmende ogen, 
een herkenning tussen honderd mensen.
Dezelfde diepte, verschillende vragen.
Twee anderen dansen wat onhandig,
maar het geeft niet,
want hij danst voor haar.
Zij baadt in het zonlicht van zijn 
aandacht.

Even draait het om wijn en eten, 
om La Viande et Le Rouge,
Om een cirkel om het vuur, 
allen verbonden door hetzelfde doel 
waar vlammen antwoord op gegeven hebben al die jaren: 
licht en warmte.

Frankrijk, weet je nog dat ik hier ooit weer Vrouw werd,
hier opnieuw de rust vond om te lezen. 
Dat mijn hart wegsmolt in een droom tussen prikkend hooi op een zomermiddag. 
Wat wist ik toen nog weinig, of misschien wel meer dan nu?

Wanneer ik later groot ben, 
groter dan ikzelf,
wanneer ik weer verliefd word,
kom ik misschien wel wonen bij je.
Voor nu legt het suizen van de wind tussen dennennaalden
mijn geest weer stil 
en kruipen tekenlarven via mijn tenen naar waar ze niet kruipen mogen,
comme l’Amour.