Herinnering

De zon laat stukjes goud verschijnen op het zoute winterwater.
Stralen die de lucht doorboren;
de wolkenmassa wijkt, zoals oud wijkt voor het nieuwe.
Een wandelende man in zwart gekleed, 
de stilte zichtbaar rondom zijn contour.
Alleen in eenheid en niet eenzaam. 
Als landwolken, rollen bollen schuim het strand op,
voortgeduwd door lichte wind. 
Een ballon met sterren die gisteren nog hoorde bij een feest,
ligt verdwaald aan de rand.
Het rubber als een dunne oma huid, 
dat de laatste lucht omhult
tot zij weer deelneemt aan het grotere geheel.

Stiller dan stil is de ruimte in mijn hoofd. 
Stiller dan stil is de duinrand, 
door ochtendlicht versierd. 
De golven glimmen als mijn ogen, 
rollen om. 
Het beeld print zich in mijn mijn netvlies,
net zo welkom als zoete honing
of een warme streling op mijn huid.

Het koude water raakt mijn benen
en steeds verder. 
Langzaam lopend zonder wantrouw of gevecht, 
de watermassa binnen. 
Ik dank en denk aan namen die bij mij waren dit jaar. 
Stuk voor stuk, mens voor mens, 
Hart voor hart, ziel voor ziel. 
Elke naam een echo in mijn lijf, 
elke ziel weer anders afgedrukt in mij. 
In dit lichaam dat ik liever heb dan ooit, 
wetend nu waar ik vandaan kom en waar ik naartoe kan, keer op keer. 
Ingebed en veilig in de grote aarde, in de zuster zee, 
in de wind, in de sterren in de lucht.

De talen van mijn ziel hebben nooit logica gekend, 
ontspruiten als kiemen uit de grond, 
als vlammen uit het vuur. 
Moge ik samen zijn met zielen die mijn taal verstaan, 
moge ik paden lopen die mij nieuwe beelden geven. 
Moge ik woorden spreken, die weerklinken in een ander 
op de plek waar leven leeft, 
op de plek waar het begint en nooit verdwijnt, 
op de plek waar je geboren wordt en sterft
met elke hartslag, elke zucht. 
Op de plek waar weten woorden mist.

Deinend in de golven, kijkend naar de zon die wolken wijken doet. 
Mogen wij geloven in de stralen die nieuwe ruimtes maken, 
Nooit vergeten dat na elke afslag een nieuw uitzicht wordt geboren, 
Het verleden had dat nooit kunnen voorspellen.
Enkel lopend stap voor stap, met ogen open, 
groeien vormen uit het raadsel van je ziel, 
tot je weet en kent wat je al wist, 
nu pas volledig, nu je leven mag.